سم الله الرحمن الرحیم

حکایتی از بوستان سعدی

به یاد دوران  دبستان

در مورد رزاقیت پروردگار جهان

یکی روبهی دید بی دست و پای                                فرو ماند در لطف و صنع خدای

که چون زندگانی به سر می برد؟                        بدین دست و پای از کجا می خورد؟

در این بود درویش شوریده رنگ                               که شیری برآمد شغالی به چنگ

شغال نگون بخت را شیر خورد ب                              ماند آنچه روباه از آن سیر خورد

دگر روز باز اتفاق اوفتاد                                           که روزی رسان قوت روزیش داد

یقین، مرد را دیده بیننده کرد                                         شد و تکیه بر آفریننده کرد

  کز این پس به کنجی نشینم چو مور                         که روزی نخوردند پیلان به زور

زنخدان فرو برد چندی به جیب                                که بخشنده روزی فرستد ز غیب

نه بیگانه تیمار خوردش نه دوست                  چو چنگش رگ و استخوان ماند و پوست

چو صبرش نماند از ضعیفی و هوش                              ز دیوار محرابش آمد به گوش

برو شیر درنده باش، ای دغل                                        مینداز خود را چو روباه شل

چنان سعی کن کز تو ماند چو شیر                      چه باشی چو روبه به وامانده سیر؟

چو شیر آن که را گردنی فربه است                   گر افتد چو روبه، سگ از وی به است

بچنگ آر و با دیگران نوش کن                                    نه بر فضله ی دیگران گوش کن

بخور تا توانی به بازوی خویش                                      که سعیت بوددرترازویخویش

چو مردان ببر رنج و راحت رسان                                    مخنّث خورد دسترنج کسان

بگیر ای جوان دست درویش پیر                                نه خود را بیگفن که دستم بگیر

خدا را بر آن بنده بخشایش است                       که خلق از وجودش در آسایش است

کرم ورزد آن سر که مغزی در اوست                       که دون همتانند بی مغز و پوست

کسی نیک بیند به هر دو سرای                          که نیکی رساند به خلق خدای

 -----------------------------------------------------------------------------------------

شعری آموزنده در مورد صبر و تلاش و پایداری

 

چشمه و سنگ

جدا شد یکی چشمه از کوهسار                            به ره گشت ناگه به سنگی دچار

به نرمی چنین گفت با سنگ سخت:                       کرم کرده راهی ده ای نیک بخت

گران سنگ تیره دل سخت سر                             زدش سیلی و گفت : دور ای پسر

نجنبیدم از سیل زورآزمای                                     که ای تو که پیش تو جنبم ز جای

نشد چشمه از پاسخ سنگ سرد                                به کندن دراستاد و ابرام کرد

بسی کند و کاوید و کوشش نمود                             کز آن سنگ خارا رهی برگشود

ز کوشش به هر چیز خواهی رسید                         به هر چیز خواهی کماهی رسید

برو کارگر باش و امیدوار                                            که از یاس جز مرگ ناید به کار

گرت پایداری است در کارها                                   شود سهل پیش تو دشوارها

                                                                     

                                                               ملک الشعراء بهار

----------------------------------------------------------------------------------------------

 کیوان شاهبداغ خان

و به انگشت نخی خواهم بست تا فراموش نگردد که هنوز انسانم

 **********************************************************

     فردا   

  یاد من باشد فردا حتما ،

   دو رکعت راز بگویم با او

و بخواهم از او ، که مرا در یابد                   و دل از هرچه سیاهی ست ، بشویم فردا

روزن دل بگشایم بر عشق                                               تا که آن نور بتابد بر دل

تادلم گرم شود ، یخ دل آب کنم ، تا که دلگرم شوم               یاد من باشد فردا حتما ،

صبح بر نور سلامی بکنم             سیصد و شصت و چهار غفلت را ، من فراموش کنم
سینه خالی کنم از کینه این مردم خوب                   و سلامی بدهم بر خورشید

گوش بر درد دل ابر کنم              تا که دل تنگ نباشد دیگر               و ببارد آرام   

 

 

                    ================

یاد من باشد فردا دم صبح

خواب را ترک کنم ،  زودتر بر خیزم                     چای را دم بکنم

به پدر ، شاخه گلی هدیه دهم                       بوسه بر گونه مادر بزنم

و پتو را آرام ، روی خواهر بکشم                                 تا که در خواب دلش گرم شود

و در ایوان حیاط ، سفره را پهن کنم      در جوار گل یاس ، در کنار دل غمدیده مادر ، آرام

نان و چایی بخورم ، برکت را بتکانم به حیاط ،         یا کریمی بخورد

 ==============



یاد من باشد فردا حتما ،

 ناز گل را بکشم ، حق به شب بو بدهم             از گل سرخ حیاط ، عذر خواهی بکنم


ونخندم دیگر ، به ترک های دل هر گلدان         چوبدستی به تن خسته گل هدیه دهم
حوض را آب کنم و دعایی به تن خسته این باغ نجیب

 

=============

 


یاد من باشد فردا،                            
یاد من باشد فردا

 پرده از پنجره ها بردارم                                        شیشه را پاک کنم

تا که آن تابش پاک ، دل دیوار مرا گرم کند       به دل کوزه آب ، که بدان سنگ شکست

بستی از روی محبت بزنم ،                تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند ، آبرویش نرود
رخ آیینه به آهی شویم ، تا که من را بنشاند در خویش        من در آینه خواهم خندید،

خاطر آینه از اخم به تنگ آمده است

 ==============


یاد من باشد از فردا صبح ،   

 

    جور دیگر باشم

بد نگویم به هوا ،آب ، زمین                                 مهربان باشم با مردم شهر
و فراموش کنم هر چه گذشت                             خانه دل بتکانم از غم
و به دستمالی از جنس گذشت

بزدایم دیگر ، تاری گرد کدورت از دل                   مشت را باز کنم تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش ، دست در دست زمان بگذارم

 

===============


یاد من باشد فردا دم صبح

 به نسیم از سر صدق سلامی بدهم                  به انگشت نخی خواهم بست

تا فراموش نگردد فردا ،                              زندگی شیرین است ، زندگی باید کرد


گر چه دیر است ، ولی                   کاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزیم ، شلید


 به سلامت ز سفر برگردد         بذر امید بکارم در دل                   لحظه را ، دریابم
من به بازار محبت بروم فردا صبح                  مهربانی خودم عرضه کنم،
یک بغل عشق از آنجا بخرم

 ======================

 

**********************************************************

 

  حافظ (غزلیات) (یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور)
از حافظ
'
 

 

یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور   کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن   وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن   چتر گل در سر کشی ای مرغ خوش خوان غم مخور
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت   دائما یک سان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب   باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور
ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند   چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور
در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم   سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور
گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید   هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور
حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب   جمله می‌داند خدای حال گردان غم مخور
حافظا در کنج فقر و خلوت شب‌های تار   تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

 للللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللل

 با پای دل قدم زدن آن هم کنار تو
باشد که خستگی بشود شرمسار تو

در دفتر همیشه ی من ثبت می شود
 این لحظه ها عزیزترین یادگار تو

تا دست هیچ کس نرسد تا ابد به من
 می خواستم که گم بشوم در حسار تو

احساس می کنم که جدایم نموده اند
 همچون شهاب سوخته ای از مدار تو

آن کوپه ی تهی منم آری که مانده ام
خالی تر از همیشه و در انتظار تو

 این سوت آخر است و غریبانه می رود
 تنهاترین مسافر تو از دیار تو

هر چند مثل آینه هر لحظه فاش تو
هشدار می دهد به خزانم بهار تو

اما در این زمانه عسرت مس مرا
ترسم که اشتباه بسنجد عیار تو !!

 llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll

انسان که غرق شود!
قطعأ می میرد…
چه در دریا
چه در رویا
چه در دروغ
چه در گناه
چه در خوشی
چه در قدرت
چه در جهل
چه در انکار
چه در حسد
چه در بخل
چه در کینه
چه در انتقام
مواظب باشیم غرق نشویم!
انسان بودن,خود به تنهایی
یک دین خاص است که پیروان چندانی ندارد…

sssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

قول دادم به کسی غیر تو عادت نکنم
از غم انگیزی این عشق شکایت نکنم !

من به دنبال تو با عقربه ها می چرخم
عشق یعنی گله از حرکت ساعت نکنم

عشق یعنی که تو از آن کسی باشی و من
عاشقت باشم و احساس حماقت نکنم !

چه غمی بیشتر از این که تو جایی باشی
بشود دور و برت باشم و جرات نکنم !

عشق تو از ته دل عمر مرا نفرین کرد
بی تو یک روز نیامد که دعایت نکنم !

بی تو باران بزند خیس ترین رهگذرم
تا به صد خاطره با چتر خیانت نکنم !

بی تو با خاطره ات هم سر دعوا دارم
قول دادم به کسی غیر تو عادت نکنم...

ffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff

مَن اگر با مَن نباشم می شَوَم تنها ترین
کیست با مَن گر شَوَم مَن باشد از مَن ماترین

مَن نمی دانم کی ام مَن ، لیک یک مَن در مَن است
آن که تکلیف مَنَش با مَن مَنِ مَن ، روشن است

مَن اگر از مَن بپرسم ای مَن ای همزاد مَن !
ای مَن غمگین مَن در لحظه های شاد مَن !

هرچه از مَن یا مَنِ مَن ، در مَنِ مَن دیده ای
مثل مَن وقتی که با مَن می شوی خندیده ای

هیچ کس با مَن ، چنان مَن مردم آزاری نکرد
این مَنِ مَن هم نشست و مثل مَن کاری نکرد

ای مَنِ با مَن ، که بی مَن ، مَن تر از مَن می شوی
هرچه هم مَن مَن کنی ، حاشا شوی چون مَن قوی

مَن مَنِ مَن ، مَن مَنِ بی رنگ و بی تأثیر نیست
هیچ کس با مَن مَنِ مَن ، مثل مَن درگیر نیست

کیست این مَن ؟ این مَنِ با مَن زمَن بیگانه تر
این مَنِ مَن مَن کنِ از مَن کمی دیوانه تر ؟

زیر باران مَن از مَن پر شدن دشوار نیست
ورنه مَن مَن کردن مَن ، از مَنِ مَن عار نیست

راستی ! این قدر مَن را از کجا آورده ام ؟
بعد هر مَن بار دیگر مَن ، چرا آورده ام ؟

در دهان مَن نمی دانم چه شد افتاد مَن
مثنوی گفتم که آوردم در آن هفتاد من

yyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy